تبلیغات
عاشقان کربلا - زندگی نامه حضرت مهدی
نوشته شده توسط : محمد علی احمدزاده

نهان کردی چو مهر رویت ای مه 

جهان شد تیره، چون خوی ستمگر

 در اینجا مقاله ای درباره ی حضرت مهدی و اعمه معصومین را برایتان آورده ام

سخن از خورشید پنهان است ؛ آن که به فرموده امام رضا علیه السلام : «... إذا خَرَجَ أشْرَقَتِ الأرضُ بِنُورِهِ...» [1] ؛

از چشمه ساری جوشان که از تشنه کامان به دور مانده ؛

از شمشیر آخته یزدان که از نبود یاران در نیام خفته ؛

از آن دستِ نیرومند خدایی که در آستین فرو رفته ؛

از آن سمبل قطره‏های نقره فام اشک که از خشیتِ خدا فرو ریخته ؛

از آن حماسه همیشه جاوید خون شهیدان کربلا، خدنگ در مشت مانده.

آری، سخن از غیبت امام زمان علیه السلام است ؛ از بزرگ مظلوم دوران ؛ آن که یادش از خاطره‏ها فراموش شده است...

همو که اگر کسی مهربانی‏های او را ببیند و قطره‏ای از زلال محبّتش بچشد، دیگر فراموشش نخواهد کرد.

همو که هرکس به او پیوست از اغیار برید و سعادت دو دنیا را در کوی محبّت او دید.

همو که مؤمنان را انیس و رفیق و شفیق است. [2] .

به راستی، چرا کسی که پدرش را، برادرش را، دوست مُشفق و دلسوزش را از یاد نمی‏برد، امام زمانش را به فراموشی می‏سپارد؟!

مگر حقّ کدامین پدر افزون‏تر از حقوق امام زمان علیه السلام است؟! کدام برادر مهربانتر از اوست؟ دلسوزیِ چه دوستی بیشتر از دلسوزی‏ها و محبت‏های اوست؟

خود او خطاب به شیعیانش می‏فرماید :

«إنّا غیرُ مُهْمِلینَ لِمُراعاتِکُمْ ولا ناسِینَ لِذِکْرِکُمْ». [3] .

ما در مراعات حال شما کوتاهی نمی‏کنیم و یادتان را از خاطر نمی‏بریم.

وقتی او - که ذخیره همه هستی، ثمره همه رسالت‏ها، منبع همه کمالات، سرچشمه همه خیرات و جلوگاه همه نیکویی‏ها و زیبایی‏هاست - هیچ‏گاه یاد ما را از خاطر نمی‏برد و در رعایت احوالمان هرگز کوتاهی نمی‏کند، آیا رواست فراموشی ما نسبت به آن امام مهربان یا از وفاست غفلت از آن جانِ جهان؟!

هم او می‏فرماید :

«... وَلَولا ذلِکَ لَنَزَلَ بکُمُ اللَّأْواءُ واصْطَلَمَکُم الأعْداءُ». [4] .

... اگر چنین نبود، بلاهای سخت بر شما فرود می‏آمد و دشمنان، شما را نابود می‏کردند.

آری، این او بود که به یاد ما بود و برایمان دعا کرد و در فتنه‏های بنیان‏سوز دوره غیبت، عنایت خویش را از ما دریغ نداشت، و همو بود که پایه استمرار حیات معنوی و تاریخی شیعه بود و هست و حقاً جفاست که حقوق آن بزرگوار را - چنان که باید - ندانیم و دفتر معرفتش را - چنان که شاید - نخوانیم.

اکنون... ای منتظر!

کمی تأمّل کن و در اوج مقام معنوی امام زمانت بیندیش که او کیست و بزرگی کارش در چه حدّ است؟

گرچه حضرات معصومین سلام اللَّه علیهم اجمعین همه یک نورند و یک حقیقت و دارای یک سنخ ولایت - که فرموده‏اند : «کُلُّهُمْ نُورٌ واحدٌ» - وجود اقدس حضرت صاحب الزمان ارواحنا فداه دارای امتیازاتی است و برنامه آن بزرگوار را ویژگی‏هایی است که باعث شده چشم امید همه، حتّی پیامبران و ائمه هدی علیهم السلام به او دوخته شود و اهمیت ظهورش به قدری است که پیوسته دودمان امامت و ولایت، در گفتار و رفتارشان، از آن حضرت به بزرگی یاد کرده و همگان را به عظمت او توجّه داده‏اند ؛ تو گویی چشمان در هاله غم فرو رفته همه انبیا و اوصیا چشم به راه روز قیام و آمدن اوست.

خون همیشه جوشان حلقوم حسین علیه السلام، به هنگام فجر، نام مهدی را بر صفحه افق نقش می‏زند و رنگ سرخ شفق در صفحه هر غروب، سرخی دل عرش نشینان را باز می‏خواند.

رسول اکرم صلی الله علیه وآله وسلم به اوج قله دانش آن امام قائم علیه السلام، اشارت می‏فرماید :

«ألا إنَّهُ وارِثُ کُلِّ عِلْمٍ وَالمُحیطُ بِهِ». [5] .

آگاه باشید که او (مهدی علیه السلام) وارث هر دانش و دربرگیرنده آن است.

مولای همه خوبان، امام علی علیه السلام از او به عنوان پناه‏دهنده‏ترین و آگاه‏ترین انسان‏ها یاد می‏کند :

«أوْسَعُکُمْ کَهْفَاً وَأکْثَرُکُمْ عِلْمَاً». [6] .

او پناه‏دارترین شماست و عالم‏ترینتان.

آن‏گاه با شیدایی و شیفتگی از شوق دیدارش آه می‏کشد و لقایش را انتظار می‏برد، «آه! آه!... شَوقاً إلی رُؤْیَتِه». [7] .

بانوی هستی، فاطمه زهرا علیها السلام در لحظه‏های آخر عمر شریف پیامبر، با مژده «مِنّا مَهْدِیُّ هذه الأُمَّةِ» [8]  تسلّی می‏یابد.

امام علم و تعلیم، حضرت صادق علیه السلام آرزوی دیدار او را دارد ؛ در فِراقش ناله می‏کند ؛ در غم غیبتش می‏سوزد ؛ از دوری رویش آسایش ندارد و از هجرانش پریشان و افسرده است و در حالی که لباسِ ساده بی‏گریبان پوشیده و روی خاک نشسته است، به‏سان مادر فرزند مرده، ناله سر می‏دهد و سرشک از دیدگان می‏بارد و با آن محبوب نیامده، نجوا می‏کند. [9] .

سرانجام... امام رئوف علیّ بن موسی الرضا علیه السلام با شنیدن وصف آن حجّت یزدان اشک از دیدگان فرو می‏ریزد، و به احترام نام مقدّس «قائم» از جا برمی‏خیزد ؛ می‏ایستد و دستان مبارک بر سر می‏گذارد و با آهی سوزان دعا می‏کند که :

«خدایا! فرجش را برسان و قیامش را آسان گردان». [10] .

راستی، چگونه بگوییم که ما سرباز اوییم در حالی که امام صادق علیه السلام آرزومند خدمت‏گزاری آستان اوست و می‏فرماید :

«لَوْ أدْرَکْتُهُ لَخَدَمْتُهُ أیَّامَ حَیَاتِی». [11] .

اگر روزگار او را درمی‏یافتم، سراسر زندگی‏ام خدمتش می‏کردم.

اینک که رسول اکرم صلی الله علیه وآله وسلم مقام «مهدی علیه السلام» را می‏ستاید و امیرالمؤمنین و حضرت زهرا علیها السلام به وجود او تسلّی و سرور می‏یابند و امام صادق علیه السلام به خدمتش می‏ایستد و در فراقش اشک می‏ریزد، و حضرت رضا علیه السلام به نامش از جای برمی‏خیزد و به یادش می‏گرید، شایسته بلکه واجب است که ما شیعیان نیز :

- به یادش باشیم.

- برای نزدیکی ظهورش، دعا کنیم.

- در پی جلب رضایتش بکوشیم.

- خلق را به سویش دعوت کنیم.

- دل‏ها را از محبّتش لبریز گردانیم.

- خود را برای جانفشانی و جهاد در رکابش، آماده سازیم.

- در زمان غیبتش، وظایف خود را بشناسیم و در این راه به تلاش هرچه بیشتر پردازیم.

- در هجران رویش بنالیم و اشک بریزیم...

تا - ان شاء اللَّه - توفیق دیدارش، نصیب گردد.

از آن‏جا که معرفت و اعتقاد به وجود مقدّس حضرت مهدی علیه السلام از پایگاه‏های مهمّ اخلاقی و پرورش‏های انسانی است، مطالعه در آثار و اخبار مربوط به حضرتش، نقش مؤثّری در بیداری و هوشیاری جان و اندیشه انسان‏ها دارد ؛ استعدادهای خفته را بیدار می‏کند و آدمی را در برابر مشکلات، امیدوار و نیرومند می‏سازد.

در راستای این امر مهم، با الهام از فرموده‏ها و روایات منقول از حضرت رضا علیه السلام، در آشنایی بیشتر با آخرین ذخیره الاهی حضرت مهدی علیه السلام سعی نموده‏ایم.

امید است این اثر شعله‏ای از مشعل فروزان محبّت به حضرتش را در دل‏ها بیفزاید و حالت انتظار ظهور مصلح بزرگ را در دل‏های حقیقت‏جو فراهم آورد.

ان شاء اللَّه.

اللّهمّ اکشِفْ هذه الغُمَّةَ عن هذه الأُمَّةِ

بحضورِهِ، وعَجِّلْ لنا ظُهُورَهُ، إنَّهُم یَرَوْنَهُ بَعیداً

ونَرَاهُ قَریباً، بِرَحمَتِکَ یا أرْحَمَ الرَّاحِمین [12] .





تاریخ انتشار : سه شنبه 19 آذر 1392 | نظرات ()